Sprawdź, co przysługuje Ci w wypadku nabycia choroby zawodowej w Norwegii.
Nabyta choroba może zostać uznana w Norwegii za chorobę zawodową, jeżeli spowodowały ją szkodliwe czynniki występujące w miejscu pracy i gdy jest wymieniona w rozporządzeniu „Forskrift om yrkessykdommer”. Pacjent cierpiący na chorobę zawodową może ubiegać się o pokrycie kosztów opieki medycznej, opieki stomatologicznej, fizjoterapii oraz leków, sprzętu medycznego i materiałów medycznych w ramach usług świadczonych przez publiczną służbę zdrowia. W przypadku niezdolności do pracy należy mu się odszkodowanie.
Wobec pacjentów cierpiących na choroby zawodowe system ubezpieczeń społecznych stosuje też niekiedy odmienne zasady niż wobec pozostałych pacjentów. Osoba cierpiąca na chorobę zawodową może na przykład, przy spełnieniu odpowiednich warunków, korzystać dłużej z zasiłku chorobowego i w razie potrzeby przejść na nie wcześniej od innych.
W konkretnych przypadkach może się też starać o menerstatning, czyli rekompensatę za trwały uszczerbek na zdrowiu, wyliczaną według stopnia utraty sprawności. Decyzja o przyznaniu stopnia inwalidztwa przy chorobie zawodowej nie jest wydawana raz na zawsze – w przypadku pogorszenia się stanu zdrowia można starać się o kolejne ewaluacje medyczne. Wysokość rekompensaty zależy od przyznanej grupy inwalidzkiej. Grupa pierwsza oznacza trwały uszczerbek na zdrowiu w zakresie od 15 do 24%, zaś grupa dziewiąta uszczerbek powyżej 75%.
Które choroby uznaje się w Norwegii za choroby zawodowe?
Lista chorób traktowanych przez norweskie prawo jako choroby zawodowe:
- Choroby spowodowane zatruciem lub innym kontaktem z substancjami chemicznymi.
- Alergiczne i specyficzne choroby skóry i płuc.
- Choroby spowodowane promieniowaniem.
- Choroby słuchu spowodowane hałasem wytwarzanym przez maszyny, narzędzia itp.
- Choroby płuc spowodowane narażeniem na kontakt z drobno rozproszonymi substancjami.
- Choroby rąk i dłoni, w tym neuropatie, których przyczyną są wibracje maszyn i narzędzi.
- Choroby spowodowane zmianami ciśnienia barometrycznego w określonych warunkach pracy, np. u nurków, pilotów i innych. Obejmuje to również uszkodzenie centralnego układu nerwowego i choroby spowodowane warunkami przebywania w komorze ciśnieniowej.
Choroby zakaźne nabyte w wyniku:
- pracy w laboratorium, w którym pracuje się z danym czynnikiem zakaźnym
- pracy w gabinecie lekarskim, dentystycznym, biurze pomocy społecznej, placówkach medycznych, placówkach społecznych, domach dziecka, domach starców itp. lub podczas innej działalności zawodowej, gdy praca ta odbywa się w środowiskach o szczególne ryzyko choroby lub zakażenia.
Zalicza się do nich:
a) gruźlica,
b) polio,
c) błonica,
d) dur brzuszny,
e) dur rzekomy,
f) żółtaczka zakaźna,
g) mononukleoza zakaźna,
h) inne choroby zakaźne, gdy u osoby poszkodowanej w wyniku pracy wystąpiły powikłania ze strony mózgu i/lub rdzenia kręgowego, serca, nerek lub stawów,
i) zapalenie wątroby i choroby o podobnym sposobie zakażenia, w tym AIDS i zakażenie wirusem HIV,
j) salmonellozy, których efekty długo się utrzymują
k) zakażenia wywołane przez MRSA, czyli szczepy gronkowca odporne (niewrażliwe) na niektóre antybiotyki.
l) covid-19 z poważnymi powikłaniami
- Choroby nabyte podczas pracy z zarażonymi zwierzętami lub roślinami chorymi bądź zakażonymi produktami zwierzęcymi lub roślinnymi
- Choroby poszczepienne związane z wykonywanym zawodem.
Za zawodowe mogą też być uznane choroby wywołane przez ekstremalne zimno lub ciepło, a także część chorób egzotycznych, jeśli pracownik nabył je w wyniku wykonywania zlecenia w regionach arktycznych, tropikalnych lub subtropikalnych.
Odpowiedzialność pracodawcy
Przedstawiciele niektórych zawodów, na przykład piekarze, nurkowie czy fryzjerki są bardziej narażeni na choroby zawodowe niż inni. W Norwegii odpowiedzialność za zakup ubezpieczenia od wypadków przy pracy i urazów zawodowych pracowników spoczywa na pracodawcach. Dzięki temu ty jako pracownik masz zapewnione bezpieczeństwo w przypadku choroby zawodowej. Pracodawca jest zobowiązany do zgłoszenia choroby zawodowej zarówno do NAV, jak i do Stowarzyszenia Ubezpieczeń od Wypadków przy Pracy. Nie zawsze jednak tego obowiązku dopełnia i wtedy należy zrobić to samodzielnie.
Pracownicy, którzy podczas wykonywania obowiązków zawodowych w Norwegii doznali urazów lub nabyli choroby zawodowe, mają prawo do świadczeń z zakładu ubezpieczeń społecznych, jeżeli są jego członkami. NAV powinien zostać poinformowany o urazie/nabytej chorobie tak szybko, jak to tylko możliwe. Jeżeli informacja nie zostanie przekazana w ściśle określonym terminie, to może dojść do utraty uprawnień do świadczeń. To, jakich informacji potrzebuje NAV, jest sprawą indywidualną, zatem po zgłoszeniu należy być w kontakcie z urzędem.
Zgłoszenie własne
W przypadku, gdy sam chcesz poinformować o chorobie zawodowej, powinieneś to zrobić w ciągu roku od poznania przyczyny swojej choroby. Musisz to zrobić sam w przypadku gdy:
- Twój pracodawca zbankrutował lub zamknął działalność
- Twój pracodawca z innego powodu nie zgłosił Twojej choroby
- Nie mas pewności, czy pracodawca zgłosił Twoją chorobę
Procedury przypominają te, które stosuje sie do zgłaszania wypadku przy pracy. Jeśli Twój pracodawca nie dopełnił obowiązku zgłoszenia choroby zawodowej, możesz skorzystać z naszej pomocy raportując sprawę do NAV. Zapraszamy do kontaktu.
Przeczytaj również Wniosek o odszkodowanie w Norwegii i Odszkodowanie za wypadek przy pracy w Norwegii
