Upadek firmy nie jest życzeniem żadnego przedsiębiorcy, ale w trudnej sytuacji to początek końca kłopotów. Możemy pomóc Ci przejść przez ten proces, jeśli nie da się go uniknąć. Pamiętaj jednak, że jest rozwiązanie ostateczne.
Co roku w Norwegii upada ponad 4000 firm. Upadłość to formalna procedura wszczynana w przypadku, gdy dłużnik nie jest w stanie spłacić roszczeń swoich wierzycieli. Ten proces nazywamy potocznie bankructwem. W Norwegii firma albo sama zgłasza bankructwo w przypadku niewypłacalności lub nierentowności, albo jej wierzyciele składają wniosek o upadłość. Proces upadłościowy niewielkiego przedsiębiorstwa trwa zwykle od trzech do sześciu miesięcy, zaś dużej firmy nawet od roku do trzech lat.
Niektóre sektory gospodarki są bardziej narażone na upadłość firm od innych. W Norwegii najczęściej upadają firmy działające w branży budowlano-konstrukcyjnej (1324 w roku 2024), następnie w handlu i naprawie pojazdów (828 w roku 2024), branży hotelowo-restauracyjnej (427 w roku 2024) i usługach specjalistycznych (373 w roku 2024).
Należy podkreślić, że postawienie firmy w stan upadłości jest rozwiązaniem ostatecznym. Nie umarza ono długów i należy z niego korzystać jedynie w ostateczności. Dokąd jest to racjonalne i możliwe, warto próbować zracjonalizować budżet przedsiębiorstwa, by uniknąć bankructwa. W Norwegii można złożyć wniosek o restrukturyzację firmy, która mogłaby pomóc uniknąć bankructwa.
Przyczyny przejścia firmy w stan upadłości
Często z wnioskiem o upadłość firmy występuje norweski Urząd Skarbowy jako główny wierzyciel. Kiedy przedsiębiorstwo wpada w kłopoty, zwykle przestaje opłacać zaliczki na podatek oraz inne zobowiązania wobec budżetu. Zaległości podatkowe szybko rosną. Jeśli firma funkcjonuje od jednej faktury do drugiej, to wystarczy raz przegapić termin wysłania MVA-melding, by utracić płynność w księgowości.
Co jednak sprawia, że przedsiębiorcy tracą płynność finansową? Przyczyn może być wiele. Najczęstszy błąd to niedoszacowanie kosztów projektu. Wbrew pozorom dokładne przewidzenie możliwych wydatków to trudna sztuka w dobie inflacji i szybko postępujących zmian. Tylko w ciągu jednego roku koszty konkretnego materiału mogą wzrosnąć o kilka procent. Inny problem to przyjmowanie zleceń, które od początku są mało opłacalne, tylko po to, aby zapewnić firmie płynność działania.
Kolejne zagadnienie to kary i grzywny nakładane przez różne organy kontrolne. Jeśli do tego dochodzą spóźnienia z wypłatą od kontrahentów, firma może się znaleźć na progu bankructwa. Kiedy wspólnik przy danym projekcie staje się niewypłacalny, a firma nie ma wystarczających oszczędności, może się okazać, że nawet dobra znajomość rynku i oszczędne gospodarowanie zasobami nie pomogą.
Rodzaje upadłości w Norwegii
Dobrowolne bankructwo ma miejsce wtedy, gdy firma sama składa do sądu wniosek o upadłość. W takim wypadku sąd wyznacza syndyka do zarządzania majątkiem firmy. Syndyk sprzedaje majątek, żeby spłacić roszczenia wierzycieli.
Przymusowe bankructwo ma miejsce wtedy, kiedy wniosek o upadłość firmy jest składany przez wierzycieli. Sąd analizuje sytuację ekonomiczną przedsiębiorstwa. Gdy okazuje się, że wniosek ma potwierdzenie w faktach, syndyk przejmuje zarządzania majątkiem firmy.
Syndyk spłaca zobowiązania firmy w ustalonej kolejności. Najpierw zabezpiecza się opłaty za proces upadłościowy, następnie wypłaty dla pracowników i zadłużenia skarbowe. W praktyce nie zawsze udaje się zabezpieczyć wszystkie roszczenia wierzycieli.
Konsekwencje bankructwa firmy w Norwegii
W obu przypadkach proces kończy się zamknięciem przedsiębiorstwa. Jeśli firma była jednoosobową działalnością gospodarczą, to za jej długi odpowiada swoim osobistym majątkiem właściciel. Jeśli firma była spółką, jej właściciel lub właściciele tracą zainwestowane środki. W przypadku, gdy udowodni im się niegospodarność, może im grozić odpowiedzialność karna. Na właścicieli spółek nakłada się też okres kwarantanny, w którym nie mogą zakładać kolejnych firm.
Zarówno w przypadku działalności jednoosobowej, jak i spółki akcyjnej, długi przedsiębiorstwa nie zostają umorzone. Przedsiębiorca, którego firma została postawiona w stan upadłości, traci kontrolę nad majątkiem firmy oraz jej aktywami.
W przypadku jednoosobowej działalności gospodarczej, bankructwo firmy oznacza konsekwencje dla właściciela. Odpowiada on majątkiem osobistym za długi przedsiębiorstwa. Jego wierzyciele mają prawo do dochodzenia roszczeń z jego majątku. Oznacza to, że jeśli długi firmy przekraczają jej majątek, to wierzyciele mogą domagać się spłaty z jego prywatnych środków finansowych. Tylko w przypadku, gdy majątek właściciela jest niewystarczający, niespłacona część długu może zostać umorzona.
Jeśli przedsiębiorstwo ma formę spółki akcyjnej, to akcjonariusze nie ponoszą osobistej odpowiedzialności za długi i zobowiązania. Wyjątek zachodzi wtedy, gdy zostaje udowodnione, że celowo działali niegospodarnie lub niezgodnie z prawem. W przypadku bankructwa akcjonariusze nie odpowiadają majątkiem osobistym, tracą jedynie udziały w spółce.
Trzeba też wspomnieć, że bankructwo firmy oznacza utratę wiarygodności na rynku i zwykle dużo formalności administracyjnych.
Zgłoś się po pomoc
Prowadzenie firmy w Norwegii bywa dla obcokrajowca wyzwaniem, zaś przechodzenie przez proces upadłościowy tym bardziej. Chętnie udzielimy Ci wsparcia. Nasi doradcy biznesowi mają doświadczenie w norweskich sprawach administracyjnych. Sprawdzimy też, czy w przypadku Twojej firmy możliwe jest uniknięcie procesu bankructwa.
Pamiętaj, że w przypadku zaległości finansowych, strategia unikania kłopotów nigdy się nie sprawdza. Czasami spotyka się opinie, że problemy finansowe można zostawić za sobą, po prostu wyprowadzając się z danego państwa. To błędne przekonanie. Długi z Norwegii w Polsce trzeba będzie spłacić bez względu na ich wysokość i rodzaj. Wierzyciele mają prawo do żądania uregulowania zobowiązań niezależnie od miejsca zamieszkania dłużnika. Dlatego ważne jest, aby przed powrotem do kraju uregulować sytuację firmy, unikając w ten sposób dodatkowych problemów finansowych oraz kosztów, takich jak odsetki czy opłaty windykacyjne.
